Heb je weleens iemand bij de bushalte zien staan huilen?
Je vraagt je dan af wat er met diegene aan de hand is.
Je wilt vragen: “gaat het” en “waarom ben je zo verdrietig?”
Je bent benieuwd naar wat er gebeurd is, en je kijkt stiekem,
vanonder je wimpers, alsof je niet kijkt.
Als diegene terugkijkt kijk je misschien wel weg.
Je wilt je ook niet opdringen.
Maar eigenlijk wil je een arm om die persoon heen slaan
en vertellen dat het allemaal,
hoe dan ook, wel goed komt. 

Ik probeer me weleens voor te stellen dat elk levensverhaal van elk mens begint als een draad die ergens wordt                      
vastgeknoopt op het beginpunt en zich vervolgens achter die persoon afrolt- als een bol wol;
als een rode lijn die zich achter elke persoon uitrolt, zie dat het voor je?                                                                                    
Wat een wirwar van draden zou dat worden, hoeveel verhalen zouden elkaar kruizen?
Sommigen maar één keer, op één snijpunt, andere draden raken elkaar nooit,                                                           
Er zijn draden die zich als een vlechtwerk in elkaar zouden verweven. 
Op belangrijke punten zou misschien een knoopje worden gelegd om de
gebeurtenis te markeren
Zie je dat voor je?
Bepaalde draden zouden elkaar zo vaak kruizen                                    
dat er een onoplosbare knoop zou ontstaan.
Een kluwe die alleen te ontwarren is
door rigoureus de schaar te zetten in de wirwar die ontstaan is
en de draden los te knippen...