Even een kort bericht, na een lange zoektocht hoe dit werkt. Het is lastig om te schrijven over hoe ver we zijn, want we zitten midden in het proces. Heerlijk is het om weer te zijn ondergedompeld in filosoferen, lezen, zoeken naar beelden en spelen. Eerst hadden we het gevoel dat we maar rondcirkelden rond een thema. Wat vooral naar boven kwam was: het nutteloze lijden van een mens. Iets wat ons beiden fascineerd en waar onze theaterheld Kantor ook over schrijft. 
Schuldgevoel is zo'n nutteloos lijden. Niet dat je schuldig voelen nutteloos is, maar wel als het je leven beheerst. In improvisatie ging het al snel over een vrouw en een dood kind. We lieten de religie los en kwamen uit bij de bijbel.  Van de bijbel kwamen we uit bij Jung. Steeds weer dat gesprek, waar gaat dit over en wat willen we zeggen. Het is leuk om te merken dat puzzelstukjes steeds weer bij elkaar komen. En we thematisc weer uit komen op waar we mee begonnen.  Een biecht van een vrouw.




Nou dat klinkt erg mooi! En leuk dat we de 20e wat vanelkaar gaan zien
jij ook veel maakplezier! tot dan Yvonne en Simone